De pijn van transformatie

Vanuit de wens om te transformeren richten we ons vaak volledig op de gewenste uitkomst en minder op de ontwikkeling die daarvoor nodig is. Wellicht omdat ontwikkeling hoe dan ook gepaard gaat met pijn. We ‘ont’ ‘wikkelen’ en leggen daarmee iets van onszelf bloot, als individu en/of organisatie. De gedachte die dat oproept is meestal niet aanlokkelijk of zelfs ongewenst. Met andere woorden, we willen niet in het dal van de leercurve terechtkomen. Zo gaan we liever onze pijn uit de weg of verzanden we er in. Terwijl het kunnen ervaren, erkennen en begrijpen van de pijn de ruimte geeft om nieuwe oplossingen te creëren. Wat weer de mogelijkheid biedt een belangrijke stap te zetten richting de beoogde groei. Dit is het moment waarop je houding een draai maakt en nieuw gewenst gedrag kan ontstaan. Wanneer je in de leercurve beweegt van onbewust naar bewust onbekwaam. Maar voor het zo ver is ervaren we vooral ongemak. En dat is precies het moment waar de meeste transformaties vastlopen, wanneer het omzetten van intentie naar implementatie stagneert in de pijn.